Project beschrijving

06-06-2017

De stage

Het is dan toch zover, de laatste weken van de stage zijn van start gegaan… Ik kan me nog goed herinneren dat we in februari aan onze eindstage begonnen. Toen zeiden wij tegen elkaar: “Wat hebben we nog veel maanden voor ons in Bali!”. En nu is het helaas alweer bijna afgelopen. De maanden zijn werkelijk voorbij gevlogen! Zoals de meeste mensen wel weten, lopen wij onze eindstage op een middelbare school in Bali, SMK Dwijendra. Je zal vast denken “Allemaal leuk en aardig, maar hoe ziet zo’n buitenlandse stage er nou uit?”. Dat lees je allemaal in deze blog!

Ten eerste wat informatie over de school waar wij stage lopen. De school SMK Dwijendra is een middelbare school die onderdeel is van de Dwijendra Foundation. Deze foundation vormt samen met een aantal andere opleidingsniveaus, zoals een universiteit, een van de grootste scholen van Denpasar. Op SMK Dwijendra wordt aan ±350 leerlingen lesgegeven. Er wordt op school in 3 verschillende richtingen lesgegeven, namelijk; Hotel/recreatie, Administratie en ICT. De leraren die op school lesgeven zijn geweldig! Ze zijn altijd vriendelijk en zijn maar al te blij dat wij op de school rondlopen.

IMG-20170605-WA0003 (1)

Op de stage hebben wij het meeste contact met Sinta, de docente Engels. Met haar hebben wij erg goed contact! Sinta is ontzettend aardig, behulpzaam en is altijd in voor een leuk praatje. Tevens is zij de enige docent die goed Engels spreekt. De andere docenten en de meeste leerlingen spreken nauwelijks Engels. Dit zorgt soms wel voor wat vragende ogen, maar vaak kan ik mezelf wel verstaanbaar maken.

Een gemiddelde stagedag ziet er als volgt uit:

Het is half 7 in de ochtend, Kees z’n wekker loopt af (de wekker die ik zo geweldig vind…). Tegenwoordig schrik ik niet meer wakker want heb ik namelijk nu zelf ook een wekker staan. Deze gaat 5 minuten eerder af, waardoor ik niet meer met een hartaanval wakker wordt door Kees z’n geweldige wekker. Nadat ik ben omgekleed en netjes mijn tanden heb gepoetst, stappen we ieder op onze eigen scooter om 30 á 40 minuten door Denpasar te sjezen! Het scooter rijden gaat altijd prima, we houden ons natuurlijk altijd aan de snelheid, waardoor we veilig aankomen op onze bestemming. Met andere woorden, Valentino Rossi is er niks bij!

Nadat we onze scooters op het schoolplein hebben geparkeerd en de leerlingen die wij tegenkomen gedag hebben gezegd, settelen we ons in het lokaal waar wij iedere dag werken. Het groeten van iedereen die je tegemoet loopt is heel normaal op school. We zeggen dan in het Balinees “Om Swastiastu. Dit betekent letterlijk vertaald “Mag god u zegenen”. Maar normaliter gebruik je het om iemand gedag te zeggen. Tijdens het groeten druk je je handen tegen elkaar en buig je een klein beetje. Op deze manier laat je zien dat je respect voor elkaar hebt.

Nadat we de leerlingen gedag zeggen doen ons lokaal open, zetten de airco aan en doen de lichten aan. Vervolgens pakken wij onze laptop uit de tas en we gaan onze voorbereide les klaarzetten. Ja, je leest het goed, wij zijn op Bali mister Mark & mister Kees! Wij geven namelijk 4 leerlingen uit het 2e schooljaar les! Dit is heel erg leuk om te doen! Het geeft veel voldoening om de leerlingen hier voor onze neuzen te hebben zitten en dat ze dan aandachtig luisteren naar onze uitleg. Naast het lesgeven kunnen we ontzettend leuk met de leerlingen opschieten! We lachen, praten en luisteren veel naar elkaar. Zo leren wij veel over hun cultuur en zij weer over onze manier van leven.

Het leukste vind ik toch wel de gezichten die sommige leerlingen opzetten als wij vertellen over de Nederlandse cultuur. Ik vertelde ons groepje leerlingen over enkele Nederlandse lekkernijen zoals de frikandel, kroket, onze drop en nog een hoop lekkers. De leerlingen keken soms met afschuw naar de foto’s van het eten of keken mij vragend aan: “Eten jullie dat echt?!”. Zo vinden de leerlingen het heel raar dat wij vaak aardappelen en brood eten. Dit kennen de studenten niet, aangezien de meeste leven op een rijstdieet. De lokale bevolking eet namelijk 3 keer per dag, 7 dagen in de week rijst. Ze wisselen uiteraard wel af met wat ze bij de rijst eten, maar toch blijft het hoofdingrediënt rijst. Niet echt voor mij weggelegd…

Voordat we deze leuke gesprekken hebben met de leerlingen, geven wij uiteraard eerst les. Ik kan me nog goed herinneren toen we de eerste week lesgaven. Deze verliepen erg stroef aangezien de leerlingen erg verlegen waren en ze durfden niet veel vragen te stellen. Wat soms weleens zorgde voor de zogenoemde “awkward silence”. Maar nadat het figuurlijke ijs was gebroken, waren de leerlingen veel meer open en vlogen de vragen ons om de oren.

De 4 leerlingen die wij lesgeven heten; Dewi, Adit, Chan, Danu. Dit zijn 4 hele aardige en gezellige leerlingen van 16 & 17 jaar oud. Dewi is het enige meisje in ons groepje, maar ze kan prima opschieten met alle heren en is altijd erg enthousiast over de lessen. Het lesgeven brengt alleen wel 2 grote uitdagingen met zich mee… Ten eerste is er de taalbarrière. Aangezien de leerlingen niet allemaal even goed Engels spreken/begrijpen, kan de uitleg weleens stroef gaan… Maar wij zijn onderhand wel gewend om onszelf verstaanbaar te maken bij de Balinezen, desnoods met handen en voeten!

20170509_093932

Naast de uitdaging van de taalbarrière hebben wij ook te maken met een kennisbarrière. Namelijk als wij weleens basis ICT termen gebruiken, worden wij soms aangekeken alsof ze water zien branden. De kennis die de leerlingen hier opdoen is minder dan bij ons in Nederland, waardoor sommige termen die erg globaal gebruikt worden niet begrepen worden door de leerlingen. Maar hier hadden wij uiteraard ook weer een oplossing voor, we maakten dan gebruik van een vertaalprogramma, om zo op een simpele manier de leerlingen de begrippen uit te leggen. Het voordeel van leergierige leerlingen is dat ze snel willen leren en dat doet dit viertal zeker! Stuk voor stuk is hun ICT kennis er erg op vooruit gegaan! Ik vond het ontzettend leuk om samen met Kees de lessen te geven. Zelf ben ik ook erg gegroeid in mijn sociale vaardigheden, want het contact moet veel vanuit ons komen. Waardoor je erg open moet zijn en moet doorvragen bij de leerlingen. Uiteraard heb ik ook erg veel geleerd over de Balinese cultuur/levensstijl!

Aan het einde van de les geven we de leerlingen een hand en zij lopen naar hun klaslokaal voor de volgende les. Zo, de les zit er weer op! Tijd voor een pauze oftewel op naar de schoolkantine! In de kantine zijn wij ook al geen vreemde meer, hier hebben we altijd wel een praatje met de kantinejuffrouw. Een hele aardige vrouw die altijd in is voor een leuk praatje. De kantine ligt vol met etenswaren, uiteraard ook rijst die – gewikkeld in bananenblad – tussen al het andere lekkers ligt. Zo liggen er ook witte broodjes gevuld met jam, chocolade of andere zoetigheid. Ook is er een assortiment aan koekjes, chips en andere snacks aanwezig. De gezondheidsinspectie zou er in Nederland vast wel iets van zeggen…

Tijdens het geklets met de kantinejuffrouw pakken wij onze etenswaren die wij willen hebben. Soms eten we in de ochtend ook noedels maar het ligt er vaak maar net aan waar ik zin in heb. Nadat we voor zo’n €1 á €2 onze tussendoortjes hebben gehaald lopen wij terug naar ons lokaal waar wij dit heerlijks lekker opsmikkelen. Ondertussen praten wij wat over hoe de les ging en wat we er van vonden.

Nadat wij onze maaltijd op hebben, gaan we door met onze andere werkzaamheden. We hebben namelijk een groot project waar wij ons op mochten storten! Wat een hele uitdaging is maar wel heel leuk en gaaf om te doen! We zijn bezig met het invoeren van een E-learning omgeving waar erg veel bij komt kijken. Deze digitale leeromgeving kan door de leraren en leerlingen via het schoolnetwerk  worden benaderd.

De uitdaging is zo groot voor ons aangezien wij hier bijna geen ervaring mee hebben. Deze opdracht is ons opgelegd door de systeembeheerder van de school. Deze man is er eens in de zoveel tijd en ook hij is erg aardig, behulpzaam en we kunnen gezellig met hem praten en lachen. Als wij soms vragen hebben over het schoolnetwerk kunnen wij altijd bij hem terecht. Het project brengt soms wel vragen in ons naar boven, maar gelukkig is mijn grote vriendin Google ook gewoon bereikbaar in Indonesië. Dus al het uitzoekwerk over de E-learning gaat prima. De laatste 2 weken zullen wij ons volledig storten op de afronding van het project!

Als de E-learning omgeving up en running is, moeten de docenten en leerlingen er uiteraard ook zelf mee kunnen werken. Daarom geven wij de laatste paar weken demo’s aan de docenten om hen zo de werking van de E-learning te laten zien. Ook geven wij hen de gelegenheid om het zelf uit te proberen. Zo kunnen wij waar nodig bijspringen om bepaalde zaken opnieuw uit te leggen of voor te doen.

Naast dat we aan ons E-learning project werken, hebben wij ook een hoop schoolopdrachten die gemaakt en uitgewerkt moeten worden. Zo hebben wij de eerste periode een inventarisatie gedaan van het gebouw. Dit was een leuke taak om te doen aangezien we veel met de netwerkdocente en systeembeheerder hebben gepraat over hoe het nieuwe gebouw is ingericht. Al meteen zagen wij dat het hier anders is opgezet dan in Nederland. Zo zag de serverkast (een speciale kast voor servers en andere apparatuur) er, zacht uitgedrukt, niet echt schoon uit. Ook was het netwerklokaal niet helemaal schoon… We kregen namelijk een keer bezoek van een 8 potige vriend van zo’n 20 cm groot… Ik wist niet hoe snel ik aan de andere kant van het lokaal moest komen! Grote spinnen zijn niet de dingen die ik wil zien op een plek waar ik iedere dag werk… Nadat ik van de schrik was bekomen en Kees zijn buikspieren weer goed had getraind met het lachen, probeerde ik weer rustig terug in het lokaal te gaan zitten. Gelukkig was dit de enige interactie die ik heb gehad met een spin.

De inventarisatie hebben we vervolgens helemaal uitgewerkt in onze stageopdrachten. Helaas hoort al dit papierwerk erbij, maar ach, we zitten op Bali. Als we er even goed voor gaan zitten, maken we veel progressie en zorgen we ervoor dat we alles afgerond en ingeleverd hebben voor de laatste stagedag. Om zo volledig te kunnen genieten van de 4 weken vakantie die wij dan nog hebben hier op Bali. In totaal hebben wij nog 5 weken en dan zit heel ons Bali avontuur er gewoon op… Ik wil er nog niet aan denken, maar het schiet soms wel door mijn gedachte heen dat het straks allemaal voorbij is. Maar tot die tijd hebben we nog mooi een maand om van alles te doen wat wij nog willen doen! En uiteraard begint ons avontuur in Australië hierna!

Behalve het werken op de stage hebben wij ook wat leuke/bijzondere evenementen meegemaakt! We zijn namelijk 18 april naar de grootste tempel van Bali geweest, “Pura Besakih”! Deze wordt ook wel de moedertempel genoemd en is te vinden in het midden van Bali. De tempel is gebouwd op de hellingen van de hoogste vulkaan, “Gunung Agung”. De tempel bestaat uit 200 kleinere bouwwerken. De eerste complexen dateren uit de 14e eeuw! We vertrokken om 7 uur in de ochtend vanuit de school om met grote bussen naar de tempel te rijden. Geheel in traditionele kleding zaten we in de bus met alle andere studenten die net als in Nederland ook erg actief zijn. Zoals het draaien van luide muziek en het hard meezingen. In Nederland zou de buschauffeur er al gelijk iets van hebben gezegd, maar hier boeide de chauffeur het helemaal niks en konden de leerlingen allerlei muziek draaien wat erg gezellig was om te zien/horen.

Na zo’n 3 uur rijden kwamen we aan bij de tempel en liepen wij net als heel veel andere Balinezen de berg op, om zo naar het tempelcomplex te gaan. Het was ontzettend gaaf om met onze traditionele kleding tussen alle locals te lopen en we werden altijd met een glimlach begroet. De lokale bevolking vindt het erg leuk dat wij als “toerist” meelopen. Eenmaal op het hoogste punt van de tempel werden er natuurlijk foto’s gemaakt van het mooie uitzicht, we konden in verte de grote stad van Denpasar bewonderen! Nadat er ook een korte photoshoot gehouden was,liepen we terug naar beneden waar de hoofdtempel zich bevindt. Hier werden wij door Sinta gevraagd of wij mee wilden doen met hun gebed. Dit was voor mij toch wel de bijzonderste ervaring die ik hier heb meegemaakt! Het voelde wel een beetje ongemakkelijk aangezien wij niet wisten wat wij moesten doen. Dus we keken naar Sinta die voordeed wat er gedaan moest worden.

IMG_20170418_103229

We zaten op de grond in kleermakerszit en kregen een klein offertje voor ons. Hierin zaten wat bloementjes, iets wat leek op mos en een stokje wierook. Ten eerste werd de wierook aangestoken en “waste” je je handen in de rook ervan. Vervolgens pakten we wat mos en wreven dit over onze handen om ons schoon te maken. Daarna kwamen er verschillende stiltemomenten waarbij we onze handen in elkaar vouwden en deze op ons voorhoofd hielden. Dit ging een aantal keer achter elkaar door en steeds vouwden we onze handen op een andere manier.

Ondertussen was er een persoon, vergelijkbaar met een pastoor, die het gebed voordroeg met daarbij een bel waar hij op sloeg als er gebeden moest worden en wanneer de volgende stap weer plaatsvond. Dit ging zo’n 10 minuten door en daarna was het gebed afgelopen. Voordat iedereen opstond en wegliep, kwam er iemand bij iedereen persoonlijk langs met heilig water. Dat kreeg men 3 keer in de hand gegoten en per keer moest je een slok nemen. Bij de laatste keer moest je het overige water dat je nog in je handen had op je hoofd gooien. En tenslotte kreeg je wat rijstkorrels die op je voorhoofd vast moest drukken.

20170418_113739

Een hele bijzondere en interessante ervaring was het zeker! Nadat we ons gebed hadden gedaan, liepen we terug naar de ingang van de tempel. Dit is een hoge en steile trap met bovenaan een grote poort in het midden. Nadat we, uiteraard, weer wat foto’s hadden gemaakt met de docenten en leerlingen werd het weer tijd om terug naar de bussen te gaan. Hierna reden we vervolgens weer terug naar de school.

Naast de schoolexcursie hebben we op de school ook de jaarlijkse vlaggenceremonie meegemaakt. Dit vond 2 mei plaats, ook weer in de ochtend… We stonden om 7 uur op het schoolplein om de ceremonie bij te wonen. Het leek net een paradedag, de leerlingen stonden kaarsrecht in formatie en er werden verschillende teksten voorgelezen en gezongen door een koor dat bestond uit de leerlingen. Tijdens de ceremonie wordt de Indonesische vlag opgehesen met daarbij uiteraard het volkslied. Ik voelde me wel ongemakkelijk, aangezien wij Nederlanders hier niet altijd aardig waren… Maar gelukkig is de bevolking er niet meer zo erg mee bezig. Tijdens de ceremonie was de grote, grote baas aanwezig. Dus iedereen was erg serieus en geconcentreerd. Want slecht in beeld komen bij je baas, dat wilt niemand natuurlijk.

 

IMG20170502072535

Zo, nu heb je een kijkje kunnen nemen in hoe zo’n stage nou precies werkt. Zoals je hebt kunnen lezen is het een unieke en geweldige ervaring om hier de stage te mogen lopen! Het enige nadeel is, is dat als het leuk en gezellig is, de tijd ontzettend snel gaat… Maar uiteindelijk komt er langzaam maar zeker toch een einde aan mijn buitenlandse avontuur. Maar onze ontdekkingstocht zit er nog niet op, want als wij Bali verlaten zijn wij nog 2,5 weken door Australië aan het rondtrekken. Waar ik al erg naar uitkijk!

Bij deze zeg ik, tot de volgende blog!

 

Geschreven door: Mark Dam