Project beschrijving

Datum: 21-02-2017

We zijn vandaag alweer twee weken op Bali en we hebben het vooral ontzettend druk gehad met ‘acclimatiseren en integreren’! Dus weinig tijd voor het vastleggen van ons avontuur. We hebben in de afgelopen weken al van alles meegemaakt en na wederom een zeer geslaagd en gezellig weekend  te hebben gehad is het de hoogste tijd voor het schrijven van mijn 2e blog.

Mark heeft in zijn laatste blog al verteld dat onze koffers in Dubai waren gestrand. We hadden het geluk dat Putuh de medewerkers van het vliegveld kent want hij heeft ervoor gezorgd dat wij direct werden geholpen met het invullen van het papierwerk om de koffers alsnog op de plaats van bestemming (ons guesthouse) te krijgen. Maar wat toen? We hadden geen kleren en we moesten de dag erop toch echt iets hebben om aan te trekken. Ik had op dat moment een lange spijkerbroek aan en ik was zeker niet van plan deze de dag erna weer aan te trekken. Een andere Nederlander vertelde ons dat je een vergoeding kan eisen voor de onkosten. Dit deden wij uiteraard direct! We kregen de waarde van 50 US dollar in Ruphia (de lokale munteenheid). Top!

Mark vertelde al (in zijn blog) dat we met Putuh onderweg naar ons guesthouse nog even langs een goedkope kledingwinkel zijn gereden om wat kleren te kopen. Je zou er vast hard om hebben gelachen. Daar liepen we dan een dag later in onze nieuwe goedkope outfit. We hadden beiden een geel t-shirt en een gele zwembroek aan. We konden zo meedoen in de film van de Minions. Fijn….. Onze huisgenoten zullen wel hebben gedacht ‘Wat is dat voor ‘raar’ volk?’. Ach ja, wat maakte het ons ook uit! Het was tenslotte maar voor 1 dag.

Ketut is de manager van ‘De Dukuh’, het guesthouse waar wij 5 maanden zullen verblijven. We hebben van de medebewoners al vele verhalen over hem gehoord; hij wordt door hen de vader van ‘De Dukuh’ genoemd. Hij maakt van ‘De Dukuh’ één grote familie! Wij zijn op de eerste dag samen met Ketut op pad gegaan om een simkaart te regelen (voor internet en belminuten). Daarnaast hebben we samen met hem geluncht bij een ‘warung’ bij ons om de hoek. Een warung is een klein restaurantje (of winkeltje), meestal van bamboe of hout. Je komt ze in Indonesië overal langs de kant van de weg tegen en het zijn vaak kleine familiebedrijfjes, voornamelijk gerund door vrouwen. Je kunt er voor weinig geld de lekkerste lokale gerechten kopen en op een eenvoudig bankje genieten van al dat lekkere eten. Je heb bijvoorbeeld Nasi Goreng met een heerlijke smoothie voor ongeveer 25.000 Ruphia; dit is omgerekend een kleine 2 euro.

De tweede dag op Bali kreeg ik scooterles van Ketut. Eerst achterop de scooter om te kijken hoe de baas het doet hé. Hij reed ons naar een afgelegen terrein; het leek net een grote zandbak. Hier stapte hij af en leerde hij mij de basisvaardigheden zoals het starten van de motor en je knipperlicht aanzetten. Vervolgens begon het echte werk. Gassen! Met Ketut achterop ging ik dan! MOPMOPPPP! Na een aantal rondjes te hebben gereden in de zandbak stapte Ketut af en moest ik zelf nog een aantal rondjes rijden. Vervolgens moest ik nog wat slalommen en tot slot over een lange weg rijden met overal kuilen en heuvels. Aan het einde van de weg was de zee! Het uitzicht was geweldig! Het strand was erg smal en er waren veel surfers in het water om een golfje te pakken. Dat lijkt me ook leuk om te gaan proberen? Misschien binnenkort een proefles dan maar? Eindelijk even uitrusten! Ketut gaf aan dat ik het rijden goed genoeg onder de knie had en ik mocht vanaf nu zelf op pad! Awesome! Uiteraard kreeg ook Mark scooterles en konden we zelf op pad. Maar wat er toen de andere dag gebeurde……..

De huur van een scooter bedraagt 700.000 Ruphia per maand; dat is omgerekend ongeveer € 50,-. Dit is toch geen geld?! Daar gingen we dan! Eropuit met de scooter! Mark en ik zetten onze scooterhelm op, ik startte mijn navigatie op mijn telefoon en toen was het zover; we gingen Bali verkennen! Het plan was om naar Uluwatu te rijden, een rit van ongeveer 45 minuten. Ik reed voorop want ik moest tenslotte navigeren! We reden de snelweg op en moesten al gauw een zogenaamde ‘U-TURN’ maken, een bocht van 180 graden. Prima, doen we dat toch? Met mijn telefoon in mijn linkerhand remde ik zachtjes af om vervolgens tot stilstand te komen. Ik moest wanneer het verkeer het toeliet snel de bocht nemen. Ik zag even later mijn kans, ik gaf zachtjes gas maar maakte alsnog de bocht veel te ruim… Shit, wat had ik nou geleerd tijdens de scooterlessen van Ketut? Als je een scherpe bocht moet maken dan gebruik je je linkerhandrem (achterrem) om zo snel bij te kunnen sturen. DAMNED, ik had mijn telefoon in mijn linkerhand… Dat bedacht ik me pas toen ik de bocht aan het maken was. ‘Oooooo, dit gaat niet goed…, te ruime bocht…, veel te veel gas…, shit’. In mijn haast gebruikte ik mijn rechterrem! Ik ging finaal onderuit… midden op de snelweg….

Ik scooter

Zonder erover na te denken sprong ik snel weer op mijn scooter en gaf wat extra gas om Mark weer in het vizier te krijgen! Ik ging naast hem rijden en zei dat ik onderuit was gegaan. We zetten de scooters even aan de zijkant van de weg (op een oprit) stil om te kijken wat de schade was. Mijn rechter knie lag open en het bloedde ernstig. Aan mijn linkerbeen was alleen een schaafwond rondom mijn enkel te zien. Mark gaf aan dat het misschien beter was om terug te gaan naar De Dukuh om de wond te laten desinfecteren maar daar had ik geen zin in (je merkt al wel wie de wijste van ons 2en is, ….. ik niet dus!). Onze eerste dag dat we Bali gingen ontdekken en dat na 15 minuten al staken? Dat denk ik niet!

Mark had voor onderweg een fles water meegenomen. Ik vroeg om een beetje water om de wond mee schoon te maken zodat we daarna onze weg konden vervolgen! De wond was erg vies en dat kan in een land als Indonesië snel voor infecties zorgen. Daarom gaf ik aan dat we het beste konden stoppen bij het dichtstbijzijnde strand voor een duik! Even de wond schoonmaken in het zoute water! Klinkt goed toch? Mark navigeerde ons naar het dichtstbijzijnde strand! We reden door smalle zandweggetjes met vele plassen modder. Bergje op en weer bergje af. Reden we wel goed? Nou ja, eigenlijk maakte dat mij niet zoveel uit want het uitzicht (en tevens de lucht) was hier een stuk aangenamer dan op de snelweg! Uiteindelijk zijn we aangekomen op de plaats van bestemming! We liepen het strand op en keken onze ogen uit! Wauw! Wat een mooi strand! Even gauw een fotootje en dan snel een duik! Het zoute water prikte in mijn open wond, maar oh wat was het fijn om even een duik te kunnen nemen.

Uitzicht strandZeezicht

Je zou zo zeggen dat ik voorlopig genoeg pech had gehad, toch? Maar nee, we deden er gewoon nog even een schepje bovenop! Na verder een heerlijke relaxte dag te hebben gehad in De Dukuh was het tijd voor een douche! Ik zette de kraan aan, nou ja, dat dacht ik. Een seconde later had ik de kraan in mijn hand… Ik was pas een paar dagen in Indonesië, misschien was dit wel normaal? Er gebeuren hier wel meer rare dingen. Ik keek naar de knop van de kraan en hoopte dat ik deze weer terug kon klikken in het scharnier. Helaas zag ik meteen dat de kraan was afgebroken. Shit, dat had ik weer. Ik liep met de kraan in mijn hand naar buiten en vroeg aan de Dukuh medewerker genaamd Andy of hij dit even kon fixen? Hij begon hard te lachen! Tja, dat snapte ik wel! Wij waren er net 3 dagen en meteen sloopte ik al iets! ‘Andy, can you fix this?’ Andy keek naar de kraan en zei ‘This takes LONG TIME to FIX…’. Ook dat nog! Ik grapte terug ‘Okay, I’m gonna use the pool as a shower for the next few days, okay?’ Gelukkig kwam er een dag later al een monteur langs. Een nieuwe kraan, dat ging een kleine € 63 euro kosten! Nou ja, gelukkig hebben we een reisverzekering!

Kraan kapotBeen met zak

Gelukkig was er geen schade aan de scooter, heb ik dan toch nog een klein beetje geluk? Voor de rest gaat alles goed met mij, ik word hier goed verzorgd. Elke dag als ik ga douchen word ik door één van De Dukuh medewerkers ingetapet in een plastic zak, om er zo voor te zorgen dat de wond niet nat wordt.

Genoeg pech gehad? Jullie gaan het ‘beleven’ in mijn volgende blog. Mark en ik hebben met onze 4 blogs pas de eerste drie dagen beschreven en er valt nog zoveel meer te vertellen. Niet alleen over onszelf en wat we meemaken maar ook over al het moois op Bali en de gezelligheid. En niet te vergeten de school waar we stage lopen want dat was tenslotte de reden waarom we naar Bali zijn afgereisd. We hebben eerst de tijd genomen om van dat alles te genieten en jullie horen binnenkort echt nog wel hoe dat het ons de afgelopen weken allemaal is vergaan. Tot de volgende blog …………

 

Geschreven door: Kees Hermus