Project beschrijving

 

13-02-17

Iedereen begrijpt natuurlijk de titel van deze blog ;). Maar voor de mensen die het niet begrijpen: Welkom op Bali!

 

Dit is dan mijn eerste blog die geschreven gaat worden in Bali! Voor mij was het extra spannend om naar Bali te gaan, omdat ik voor het eerst zou gaan vliegen. Dit is mij reuze meegevallen en het was de 2e keer al gelijk niet meer spannend. De laatste paar uren redelijk wat turbulentie gehad, maar dat was allemaal niet zo erg. Na de landing op Bali werden we hartelijk verwelkomt door Putuh, de kennis van onze docent vanuit school. Een hele aardige man die ons graag wilde helpen met alles.

 

En hij kon ons al gelijk helpen… Na een tijdje te hebben gepraat bij de bagageband, zag ik al een paar keer een mannetje rondlopen met een bordje. De eerste paar keer keek ik er niet naar op. Maar toen deze meneer weer voorbij ons liep, stond tot mijn grote verbazing; DAM, MARK en HERMUS, KEES op het bordje. Ik zei dit tegen Kees en Putuh waarna wij elkaar met verbazing aankeken. Vervolgens vroeg Putuh aan deze man wat er aan de hand was. En ja hoor, we hadden al een vermoeden en het werd nog is waarheid. Onze bagage was niet mee overgekomen en lag dus nog in Dubai … Het zal ook nooit is in een keer goed gaan. Wij liepen naar een contactpersoon die hierover ging en vulde daar wat papieren in. Ten slotte hoopte we op een snelle afloop en liepen we richting de auto van Putuh. Ondertussen hadden wij zijn vrouw ontmoet en praatte we gezellig terwijl de reggaemuziek door de speakers klonk in de auto.

 

Aangezien we geen setje kleren in onze handbagage hadden (stom), gingen we eerst om 12 uur ’s nachts nog even shoppen voor wat typische toeristen kleren. Aangezien op Bali bijna alles 24/7 open is konden we rustig voor kleren kijken. Na wat, vooral luchtige, kleren gekocht te hebben. Reden we naar ons verblijf, De Dukuh Guest House. Waar we al opgewacht werden door de eigenaar, Ketut. Hij heeft ons heel goed opgevangen en heeft ons verder de kamer laten zien. Ketut is een geweldige man die je maar al te graag wilt helpen. Ook het personeel dat hier rondloopt is heel erg aardig en behulpzaam. En ik weet zeker dat ik het met al het personeel goed ga vinden.

 

Gelukkig kwam onze bagage de volgende dag aan, alleen was dit midden in de nacht rond 3 uur. Maar we konden toch niet zo goed slapen en wij waren weer helemaal gelukkig met onze eigen spullen.

 

De eerste dagen moest ik wel even wennen aan alles hier. Het eten, de levensstijl en het weer. Dat is natuurlijk te verwachten, maar dat gaat goed komen. Het weer is nu nog relatief “koel”. Aangezien het nu nog regenseizoen is. Dit gaat veranderen rond maart/april. Dan zal het wel wat warmer worden. Maar het is nu al warm voor Nederlandse begrippen, namelijk rond de 28 á 32 graden. Dus ik ben benieuwd hoe het straks zal zijn. We hebben wel wat regen gehad, dit was vooral in de avond. Dus dat maakt niet veel uit.

 

Woendag kreeg ik scooter les van Ketut, aangezien ik nog nooit eerder op een scooter had gereden. En omdat het verkeer hier heel anders is dan in Nederland, was het een goed idee om eerst even te oefenen. Het verkeer is hier namelijk echt chaos. Het maakt niks uit of je links/rechts inhaalt. Niemand houdt zich aan de snelheid en het verkeer rijd nog is links. Je zou dus denken dat het scooter rijden wel even wennen zou zijn. Dit valt echt reuze mee. Ik rijd al goed mee met het verkeer en heb al bijna dezelfde mentaliteit in het verkeer als iedereen, namelijk: heb schijt aan iedereen behalve jezelf. Er geldt hier wel 1 regel, als iemand zijn hand uitsteekt om af te slaan dan gaan ze ook. Je kan proberen er net voorbij te gassen of te remmen. Stiekem vind ik het wel lachen om zo te crossen, maar wel veiligheid voorop stellen. Kees zal hier in zijn blog wel over schrijven…

 

Naast het mooie weer hebben we ook nog te maken gehad met een ander soort natuurfenomeen, namelijk een aardbeving van 4,5 op de schaal van richter … Deze vond zondag eind van de ochtend plaats op zo’n 70 km diepte in de zee hier redelijk ver vandaan. Op het moment dat de aardbeving gebeurde zat ik met Kees samen op onze kamer te chillen. Kees zei tegen mij: “ een aardbeving?? Voel jij het ook?” ik merkte de eerste paar seconden niks, maar daarna ging het bed wel flink trillen.  Waarna we beneden Ketut hoorde schreeuwen dat iedereen naar beneden moest komen en weg van het gebouw. Dus wij in volle vaart naar beneden, gelukkig duurde de aardbeving maar een paar seconden En konden we na het bijkomen van de adrenaline weer terug. Een aardbeving vind hier misschien 2 keer per jaar plaats, dus eigenlijk hebben we “geluk” om zo iets een keer mee te maken. Er is gelukkig nergens schade of iets ergs gebeurt op Bali.

 

Wat je allemaal wel niet kan meemaken in de eerste week. Terwijl dit nog niet eens het hele verhaal is van deze week. Lees Kees zijn verhaal in de komende blog …

 

Geschreven door: Mark Dam